Planowanie wycieczki na Sarnią Skałę zaczyna się od prostego pytania: jak wysoko trzeba wejść i czy trasa będzie odpowiednia dla początkujących? Szczyt ma 1377 m n.p.m., a na podejściu czekają łatwe leśne odcinki, kilka stromszych fragmentów oraz krótki skalisty finisz. Poniżej opisuję wysokość, różnice poziomów, najpopularniejsze warianty przejścia i praktyczne zasady, które pomagają przejść tę trasę bez niepotrzebnego pośpiechu.
Najważniejsze informacje o wysokości i trasie na Sarnią Skałę
- 1377 m n.p.m. to najczęściej podawana wysokość wierzchołka Sarniej Skały.
- Szczyt leży między Doliną Strążyską a Doliną Białego, niedaleko Zakopanego.
- Z Czerwonej Przełęczy na wierzchołek pozostaje około 300 m i 15 minut marszu.
- Największe podejście prowadzi z Polany Strążyskiej na Czerwoną Przełęcz położoną na 1301 m n.p.m..
- Najpopularniejsze przejście przez obie doliny ma około 8,2 km i zajmuje średnio 3,5 godziny bez dłuższych przerw.
Sarnia Skała ma 1377 m n.p.m. i skąd biorą się różnice w danych
Najbardziej wiarygodna i najczęściej stosowana wartość to 1377 m n.p.m. Taką wysokość podaje między innymi Tatrzański Park Narodowy. W niektórych mapach lub opisach można spotkać również 1378 m, ale ta niewielka różnica wynika z odmiennego opracowania danych wysokościowych i nie oznacza innego wierzchołka.
Sam szczyt nie jest wysoką, rozległą kopułą. To charakterystyczna, wapienna skała z krótkim podejściem kończącym się na skalnym fragmencie. Z punktu widzenia planowania ważniejsza od samej wysokości jest suma podejść oraz stan nawierzchni, szczególnie po deszczu i zimą.
Dla porównania Czerwona Przełęcz znajduje się na wysokości 1301 m n.p.m., więc różnica między przełęczą a wierzchołkiem wynosi tylko około 76 metrów. Z Polany Strążyskiej trzeba jednak wcześniej pokonać około 250 metrów podejścia do przełęczy, dlatego ten odcinek odczuwa się wyraźniej niż końcowe wejście na skałę.
Najlepszy szlak prowadzi przez Dolinę Strążyską
Najbardziej klasyczny wariant zaczyna się przy wylocie Doliny Strążyskiej. Początkowy odcinek jest stosunkowo łagodny i prowadzi czerwonym szlakiem przez las. Po około 2 kilometrach dociera się do Polany Strążyskiej, skąd dobrze widać północną ścianę Giewontu.
Na polanie można zrobić krótki odpoczynek albo podejść dodatkowo około 300 metrów do wodospadu Siklawica. Ja traktuję ten punkt jako dobry dodatek, ale przy krótkim dniu nie przeciągałbym postoju, bo właściwe podejście na Sarnią Skałę zaczyna się dopiero dalej.
Z Polany Strążyskiej należy wybrać czarny szlak na Czerwoną Przełęcz. To najbardziej wymagający fragment całej wycieczki. Po osiągnięciu przełęczy czarne oznaczenia prowadzą jeszcze około 300 metrów na sam wierzchołek. Końcowy odcinek jest krótki, lecz wymaga stabilnego obuwia i ostrożnego stawiania kroków.
Po powrocie na przełęcz można zejść czarnym szlakiem do Doliny Białego. Tatrzański Park Narodowy opisuje wariant z Doliny Strążyskiej przez Sarnią Skałę i Dolinę Białego aż do Wielkiej Krokwi jako trasę o długości 8,2 km, z przeciętnym czasem przejścia 2 godzin pod górę i 1,5 godziny w dół.
Ile czasu zajmuje wejście i jak trudna jest trasa
Na sam szczyt z wylotu Doliny Strążyskiej większość osób potrzebuje około 1,5-2 godzin. Tempo zależy od liczby przerw, natężenia ruchu i warunków na podejściu. Całe przejście przez obie doliny, z dojściem do Wielkiej Krokwi, zajmuje zwykle około 3,5-4 godzin.
| Odcinek | Orientacyjny czas | Co warto wiedzieć |
|---|---|---|
| Wylot Doliny Strążyskiej - Polana Strążyska | 40-50 minut | Łagodny leśny szlak, około 2 km |
| Polana Strążyska - Czerwona Przełęcz | 35-50 minut | Największe podejście, około 250 m różnicy wysokości |
| Czerwona Przełęcz - Sarnia Skała | 15 minut | Około 300 m, końcówka po skałach |
| Powrót przez Dolinę Białego | 60-90 minut | Po deszczu miejscami ślisko i błotniście |
To dobry cel dla osób zaczynających przygodę z Tatrami, ale nie nazwałbym trasy całkowicie spacerową. Największy błąd początkujących polega na ocenianiu trudności wyłącznie po wysokości szczytu. W tym przypadku znaczenie mają także korzenie, kamienie, śliskie płyty i tłok na krótkim odcinku pod wierzchołkiem.
Widoki są mocną stroną tego niewysokiego szczytu
Wysokość 1377 m n.p.m. nie brzmi imponująco na tle najwyższych tatrzańskich szczytów, ale Sarnia Skała oferuje bardzo dobrą perspektywę. Najbardziej charakterystyczny jest widok na północną ścianę Giewontu, która z tego miejsca wygląda znacznie bardziej surowo niż z Zakopanego.
W kierunku północnym widać Kotlinę Zakopiańską i Podhale. Przy dobrej przejrzystości powietrza panorama jest szeroka, choć sam wierzchołek nie zapewnia wiele miejsca do siedzenia. Z tego powodu lepiej nie planować długiego pikniku na skale, zwłaszcza w godzinach największego ruchu.
Na wapiennych skałach i w ich szczelinach występują rośliny związane z podłożem wapiennym. To jeden z powodów, dla których nie należy schodzić poza znakowany szlak ani skracać drogi przez kosodrzewinę. Widok najlepiej podziwiać bez ryzykowania roślinności i własnego bezpieczeństwa.
Jak przygotować się do przejścia w różnych porach roku
Latem wystarczą wygodne buty trekkingowe z przyczepną podeszwą, lekka kurtka przeciwdeszczowa, woda i podstawowa apteczka. Nawet w ciepły dzień warto mieć dodatkową warstwę, ponieważ na odsłoniętej skale wiatr potrafi być znacznie silniejszy niż w dolinie.
Po opadach szczególnej uwagi wymaga zejście do Doliny Białego. Mokre korzenie, kamienie i błoto spowalniają marsz, dlatego czas przejścia może wydłużyć się o 30-60 minut. Kijki trekkingowe pomagają na stromym zejściu, ale nie zastąpią ostrożności na skalnym fragmencie.
Zimą i wczesną wiosną sytuacja wygląda inaczej. Oblodzenie na podejściu z Polany Strążyskiej oraz przy samym wierzchołku może wymagać raczków, kijków i doświadczenia w zimowej turystyce. Przed wyjściem trzeba sprawdzić komunikat TPN, prognozę pogody i aktualny stan szlaku. Przy twardym lodzie lub świeżym śniegu łatwa letnia trasa przestaje być łatwa.
Jeśli przyjeżdżasz kamperem albo z namiotem, nocleg zaplanuj na legalnym polu campingowym lub w wyznaczonym obiekcie poza terenem objętym zakazem biwakowania. Na szlaku i w lesie Tatrzańskiego Parku Narodowego nie wolno rozstawiać namiotu, nawet jeśli miejsce wygląda na odludne.
Co naprawdę trzeba zapamiętać przed wyjściem na szlak
Sarnia Skała wznosi się na 1377 m n.p.m., ale jej największą zaletą nie jest rekordowa wysokość. To połączenie krótkiego podejścia, łatwego do zaplanowania przebiegu i wyjątkowego widoku na Giewont sprawia, że szczyt dobrze sprawdza się jako jednodniowy cel z Zakopanego.
Najbezpieczniej zaplanować przejście przez Dolinę Strążyską, wejście na Czerwoną Przełęcz, krótki odskok na wierzchołek i zejście przez Dolinę Białego. Wyrusz z zapasem czasu, zabierz buty z dobrą podeszwą i nie lekceważ warunków po deszczu. Przy takim przygotowaniu ta niewysoka, ale bardzo widokowa trasa daje więcej satysfakcji niż niejeden dłuższy szlak.
