Planowanie wejścia na Mount Everest wymaga zupełnie innego podejścia niż zwykła wyprawa trekkingowa. Sama droga z bazy na szczyt zajmuje kilka dni, ale cała ekspedycja, wraz z dojściem, aklimatyzacją i oczekiwaniem na pogodę, trwa zwykle około dwóch miesięcy. Wyjaśniam, ile zajmują poszczególne etapy, jak wygląda atak szczytowy i dlaczego pośpiech na tej wysokości może skończyć się tragicznie.
Na zdobycie Everestu trzeba zarezerwować około dwóch miesięcy
- Cała wyprawa trwa zazwyczaj 6-9 tygodni, a często około 2 miesięcy.
- Trekking z Lukli do Base Camp zajmuje zwykle 8-12 dni.
- Aklimatyzacja i rotacje między obozami wysokogórskimi trwają około 3-4 tygodni.
- Atak szczytowy z bazy i powrót zajmują najczęściej 5-7 dni.
- Sam dzień szczytowy może oznaczać 12-20 godzin marszu i wspinaczki.
- Pogoda i zdrowie mogą wydłużyć wyprawę o kilka dni, a nawet całkowicie uniemożliwić wejście.
Od czego liczyć czas wejścia na Mount Everest
Odpowiedź na pytanie, ile trwa wejście na Everest, zależy od punktu startowego. Dla turysty samo dotarcie do bazy jest już długim trekkingiem, natomiast dla himalaisty właściwa wspinaczka zaczyna się dopiero na wysokości około 5360 m n.p.m., na południowym Base Camp w Nepalu.
| Etap | Typowy czas | Co obejmuje |
|---|---|---|
| Lukla - Base Camp | 8-12 dni | Trekking, odpoczynek i pierwsza adaptacja do wysokości |
| Aklimatyzacja na górze | 3-4 tygodnie | Rotacje między obozami, wejścia i zejścia oraz dni regeneracyjne |
| Base Camp - szczyt - Base Camp | 5-7 dni | Właściwy atak szczytowy i bezpieczny powrót |
| Cała ekspedycja | 6-9 tygodni | Dojście, aklimatyzacja, oczekiwanie na pogodę i zejście |
Jeżeli ktoś podaje tylko czas potrzebny na przejście z bazy na wierzchołek, najczęściej pomija najważniejszą część wyprawy. Everestu nie zdobywa się jednym długim marszem. Organizm musi stopniowo przyzwyczaić się do coraz mniejszej ilości tlenu, a zespół potrzebuje odpowiednich warunków pogodowych.
Aklimatyzacja zajmuje więcej czasu niż sam atak szczytowy
Najdłuższym etapem ekspedycji jest zwykle aklimatyzacja. Wspinacze wychodzą coraz wyżej, wracają do niższych obozów, odpoczywają i ponownie ruszają w górę. Taki schemat bywa nazywany rotacjami. Jego sens jest prosty: organizm ma dostać czas na przystosowanie do rozrzedzonego powietrza.
Na południowej drodze wspinacze korzystają z kilku głównych punktów etapowych. Ich wysokości są przybliżone, ponieważ położenie obozów może zmieniać się wraz z warunkami w lodospadzie Khumbu.
- Base Camp znajduje się na wysokości około 5360 m n.p.m.
- Obóz I leży mniej więcej na 6000 m n.p.m.
- Obóz II znajduje się na wysokości około 6400 m n.p.m.
- Obóz III zakłada się w pobliżu 7100 m n.p.m.
- Obóz IV na Przełęczy Południowej leży na wysokości około 7900-8000 m n.p.m.
- Szczyt ma 8849 m n.p.m.
Podczas pierwszych wyjść zespół może dojść tylko do niższego obozu i wrócić do bazy. Później wspinacze docierają wyżej, czasem spędzają noc na większej wysokości, a następnie schodzą na odpoczynek. To męczące i powolne, ale właśnie zejścia są częścią przygotowania do wejścia, a nie stratą czasu.
Nie istnieje bezpieczny sposób, by po prostu skrócić aklimatyzację dobrą kondycją. Wysokość działa na każdego inaczej. Ból głowy, nudności, zaburzenia równowagi, kaszel lub narastające osłabienie wymagają reakcji, a nie ambicjonalnego ignorowania objawów. Przy podejrzeniu poważnej choroby wysokościowej najważniejsze jest natychmiastowe zejście niżej.
Jak wygląda atak szczytowy dzień po dniu
Po zakończeniu rotacji wspinacze wracają do Base Camp i czekają na odpowiednie okno pogodowe. Gdy prognozy są korzystne, rozpoczyna się tak zwany summit push, czyli końcowy atak na wierzchołek i powrót do bezpieczniejszej wysokości.
| Odcinek | Orientacyjny czas | Największa trudność |
|---|---|---|
| Base Camp - Obóz II | 1-2 dni | Lodospad Khumbu, przewyższenie i ciężki sprzęt |
| Obóz II - Obóz III | 1 dzień | Strome zbocza i bardzo rozrzedzone powietrze |
| Obóz III - Obóz IV | 1 dzień | Wspinaczka w tzw. strefie śmierci |
| Obóz IV - szczyt | 8-14 godzin | Nocny marsz, zimno, wiatr i skrajne zmęczenie |
| Szczyt - Obóz IV lub niżej | 4-8 godzin | Ryzyko utraty sił i błędów podczas zejścia |
Na szczyt zwykle rusza się około północy lub w pierwszej części nocy. Dzięki temu wspinacze mają szansę dotrzeć na wierzchołek rano i rozpocząć zejście przed pogorszeniem pogody oraz zapadnięciem zmroku. Sam dzień szczytowy może trwać kilkanaście godzin, dlatego nie przypomina zwykłego górskiego trekkingu.
Od bazy do szczytu potrzeba zazwyczaj 4-6 dni, a powrót do Base Camp zajmuje jeszcze co najmniej 1-2 dni. W praktyce zespół często schodzi od razu możliwie nisko, ponieważ na wysokości powyżej 8000 m organizm nie regeneruje się normalnie. Dla mnie to właśnie zejście jest jednym z najbardziej niedocenianych elementów wyprawy. Osiągnięcie wierzchołka nie oznacza jeszcze końca zagrożenia.
Co może wydłużyć wejście na Everest
Najczęstszym powodem opóźnień jest pogoda. Silny wiatr, świeży śnieg, zagrożenie lawinowe albo problemy z przejściem przez lodospad mogą zatrzymać wyprawę na kilka dni. Zespoły planują więc zapas czasu, zamiast zakładać, że każdy etap odbędzie się dokładnie według kalendarza.
Znaczenie ma także zdrowie uczestników. Infekcja, odwodnienie, odmrożenia, choroba wysokościowa lub zbyt wolna aklimatyzacja mogą wymusić dodatkowy odpoczynek albo odwrót. Nie ma gwarancji zdobycia szczytu, nawet po opłaceniu wyprawy i przejściu całego programu przygotowawczego.Wyprawę mogą wydłużyć również kolejki na poręczówkach, awarie sprzętu, problemy z dostawą tlenu i zmiany organizacyjne w obozach. Z tego powodu realny plan powinien zawierać kilka dni rezerwy. Próba nadrobienia opóźnienia szybszym marszem na dużej wysokości jest zwykle złym pomysłem.
Czy można wejść szybciej niż w dwa miesiące
Teoretycznie istnieją bardzo szybkie wejścia, ale nie są one dobrym punktem odniesienia dla zwykłego uczestnika komercyjnej ekspedycji. Wykorzystują wcześniejszą aklimatyzację, specjalistyczne wsparcie, idealne warunki, tlen dodatkowy albo rozwiązania niedostępne dla większości wspinaczy.
Inną metodą jest styl alpejski, w którym wspinacz działa z małą ilością sprzętu i bez klasycznego rozstawiania wielu obozów. To wariant dla świetnie przygotowanych alpinistów, a nie skrót, który można bezpiecznie zastosować podczas pierwszej wyprawy na ośmiotysięcznik.
Najrozsądniej przyjąć, że standardowa ekspedycja trwa około 7-9 tygodni. Osoba bez doświadczenia wysokogórskiego powinna wcześniej zdobyć praktykę na niższych szczytach, nauczyć się poruszania w rakach i z użyciem czekana oraz sprawdzić, jak reaguje na wysokość. Sama siła i dobra wydolność nie zastąpią tych umiejętności.
Najrozsądniejszy sposób liczenia czasu na Everest
Jeżeli chodzi wyłącznie o finałową wspinaczkę, trzeba liczyć około 5-7 dni od Base Camp do Base Camp, a na samą drogę z najwyższego obozu na szczyt i z powrotem nawet kilkanaście godzin. Jeśli jednak pytanie dotyczy całej wyprawy z Nepalu, odpowiedź brzmi najczęściej około dwóch miesięcy.
Ta różnica dobrze pokazuje, czym naprawdę jest Everest. Najwięcej czasu nie zajmuje samo pokonanie ostatnich 900 metrów wysokości, lecz przygotowanie organizmu, oczekiwanie na pogodę i bezpieczne przejście przez kolejne obozy. Na tej górze cierpliwość nie jest dodatkiem do planu. Jest jednym z podstawowych elementów wyposażenia.
