Na Grossglockner można spojrzeć z wygodnego punktu widokowego albo potraktować go jako poważny cel alpinistyczny. Ten drugi wariant wymaga przygotowania, sprzętu i dobrej oceny warunków, ponieważ droga prowadzi przez lodowiec, eksponowaną grań i teren wysokogórski. Poniżej znajdziesz najważniejsze informacje o wysokości, trasach, trudnościach, organizacji wyjazdu campingowego oraz bezpiecznym planowaniu wejścia.
Najważniejsze fakty o Grossglocknerze przed wyjazdem
- 3798 m n.p.m. to wysokość najwyższego szczytu Austrii.
- Góra leży na granicy Karyntii i Tyrolu Wschodniego, w paśmie Glocknergruppe w Alpach Wysokich Taur.
- Najpopularniejsza droga prowadzi przez Stüdlhütte, lodowiec Ködnitzkees i przełęcz Adlersruhe.
- To nie jest zwykły szlak turystyczny. Potrzebne są raki, czekan, uprząż, kask, lina i umiejętność poruszania się po lodowcu.
- Na szczyt nie dociera ani samochód, ani kolejka. Dla osób bez doświadczenia rozsądniejszy będzie wyjazd z przewodnikiem albo punkt widokowy Kaiser-Franz-Josefs-Höhe.
Grossglockner to najwyższy szczyt Austrii
Grossglockner wznosi się na wysokość 3798 m n.p.m. i jest najwyższym punktem Austrii. Znajduje się w centrum Parku Narodowego Wysokich Taur, na granicy Karyntii i Tyrolu Wschodniego. Charakterystyczna sylwetka góry, z głównym wierzchołkiem i sąsiednim Kleinglocknerem, sprawia, że łatwo rozpoznać ją z wielu miejsc w regionie.
| Informacja | Dane |
|---|---|
| Wysokość | 3798 m n.p.m. |
| Pasmo | Glocknergruppe, Alpy Wysokie Taur |
| Położenie | Granica Karyntii i Tyrolu Wschodniego |
| Pierwsze wejście | 28 lipca 1800 roku |
| Najwyższy punkt dostępny samochodem w okolicy | Edelweiss-Spitze, 2571 m n.p.m. |
Najczęstsze nieporozumienie dotyczy drogi wysokogórskiej Grossglockner Hochalpenstrasse. Pozwala ona dotrzeć między innymi do Kaiser-Franz-Josefs-Höhe na wysokości 2369 m n.p.m., skąd rozciąga się świetny widok na szczyt i lodowiec Pasterze, ale nie prowadzi pod sam wierzchołek. Ja traktowałbym ten punkt jako znakomitą alternatywę dla osób, które chcą zobaczyć Grossglocknera bez podejmowania wspinaczki.
Najpopularniejsza droga prowadzi przez lodowiec
Klasyczna trasa od strony Kals rozpoczyna się przy Lucknerhaus. Najpierw łatwiejszy odcinek prowadzi przez dolinę Ködnitztal do Stüdlhütte położonej na wysokości około 2800 m. Dalej teren zmienia się wyraźnie. Pojawia się lodowiec Ködnitzkees, skalne podejście do Erzherzog-Johann-Hütte oraz końcowa, eksponowana grań w stronę wierzchołka.
Jak wygląda wariant normalny
- Lucknerhaus - Stüdlhütte. Podejście zajmuje zwykle około 3 godzin i samo w sobie ma charakter górskiej wędrówki.
- Stüdlhütte - Erzherzog-Johann-Hütte. Odcinek prowadzi przez lodowiec i teren wymagający asekuracji. Schronisko na Adlersruhe leży na wysokości około 3450 m.
- Erzherzog-Johann-Hütte - szczyt. Trasa biegnie przez stromą partię śnieżno-lodową, a następnie wąską grań przez Kleinglockner.
Od Stüdlhütte na wierzchołek trzeba przeznaczyć orientacyjnie 5-6 godzin w jedną stronę, choć czas mocno zależy od warunków, liczby osób na trasie i sprawności zespołu. W praktyce najrozsądniejszy plan obejmuje nocleg w schronisku, bardzo wczesny start i dzień zapasowy na wypadek pogorszenia pogody.
Przeczytaj również: Schronienie w lesie - Jak zbudować i uniknąć błędów?
Inne drogi na wierzchołek
| Trasa | Charakter | Dla kogo |
|---|---|---|
| Droga normalna przez Stüdlhütte | Lodowiec, strome pola śnieżne, łatwa wspinaczka skalna i eksponowana grań | Doświadczone zespoły lub osoby z przewodnikiem |
| Droga Bischof Salm | Dłuższy wariant od strony Glocknerhaus i Salmhütte | Doświadczeni turyści wysokogórscy |
| Stüdlgrat | Klasyczna wspinaczka granią z trudnościami sięgającymi IV stopnia UIAA | Wspinacze z odpowiednimi umiejętnościami |
Stüdlgrat i drogi lodowe, takie jak Pallavicinirinne, nie są po prostu trudniejszymi szlakami. To pełnoprawne drogi wspinaczkowe, na których błąd może mieć poważne konsekwencje. Na pierwsze wejście wybrałbym drogę normalną, ale tylko po wcześniejszym zdobyciu doświadczenia na łatwiejszych szczytach lodowcowych.
To nie jest zwykły szlak turystyczny
Największym błędem jest ocenianie trasy wyłącznie po wysokości przewyższenia albo czasie przejścia. Na Grossglocknerze trzeba umieć poruszać się po szczelinowym lodowcu, chodzić w rakach, hamować upadek czekanem i asekurować partnera liną. Fragmenty zabezpieczone stalowymi linami nie zmieniają całej drogi w łatwą via ferratę.
Na wariant normalny zabrałbym co najmniej:
- raki dopasowane do butów wysokogórskich,
- czekan turystyczny lub alpinistyczny,
- uprząż, kask, linę i sprzęt do poruszania się po lodowcu,
- człony lodowcowe, przyrząd zaciskowy i podstawowy zestaw ratunkowy,
- kurtkę przeciwwiatrową, ciepłą warstwę zapasową, rękawice oraz czapkę,
- okulary lodowcowe, krem z wysokim filtrem, czołówkę i zapasowe baterie,
- mapę, sprawdzoną prognozę i naładowany telefon z numerem alarmowym.
Jeżeli nie masz praktyki w ratownictwie szczelinowym i asekuracji, przewodnik górski nie jest przesadą, tylko najbezpieczniejszym rozwiązaniem. Ja nie próbowałbym nadrabiać braków sprzętem pożyczonym bez wcześniejszego treningu. Samo posiadanie raków nie oznacza jeszcze, że potrafimy bezpiecznie wykorzystać je w stromym i oblodzonym terenie.
Jak zaplanować wyjazd campingowy
Camping dobrze sprawdza się jako baza w dolinie, ale nie jako nocleg na samej drodze wysokogórskiej. Na terenie Grossglockner Hochalpenstrasse nie wolno biwakować ani nocować w samochodzie lub kamperze, dlatego miejsce postojowe trzeba zarezerwować na legalnym campingu w rejonie Kals albo Heiligenblut.
Praktyczny plan może wyglądać tak:
- Dzień pierwszy przeznacz na dojazd, aklimatyzację i sprawdzenie sprzętu. Dobrym krótkim celem będzie spacer w rejonie Kaiser-Franz-Josefs-Höhe albo podejście do Stüdlhütte bez planowania szczytu.
- Dzień drugi przeznacz na podejście do schroniska i nocleg. Rezerwację warto zrobić wcześniej, szczególnie w środku sezonu.
- Dzień trzeci zostaw na atak szczytowy i zejście. W razie złej pogody powinien istnieć jeszcze jeden dzień rezerwowy.
Droga wysokogórska jest sezonowa i płatna, a jej otwarcie, godziny przejazdu oraz taryfy mogą się zmieniać. Przed wyjazdem sprawdziłbym aktualne informacje operatora, prognozę alpejską i komunikaty schronisk. Dla samego oglądania góry warto zaplanować osobny dzień, bo przejazd trasą, postoje i krótkie ścieżki widokowe potrafią zająć znacznie więcej czasu, niż sugeruje mapa.
Pogoda i warunki decydują o powodzeniu
Na wysokości blisko 3800 m pogoda może zmienić się bardzo szybko. Burza, mgła, świeży śnieg, silny wiatr albo ocieplenie zwiększające ryzyko lawin i obrywania skał są powodami do odłożenia wyjścia. Nie przywiązywałbym się do jednej wybranej daty, nawet jeśli urlop został już zaplanowany.
Warunki na lodowcu zmieniają się z sezonu na sezon, a nawet w ciągu jednego lata. Zmniejszenie pokrywy śnieżnej może odsłonić szczeliny, luźne skały i trudniejsze fragmenty skalne. Dlatego przed startem trzeba zapytać obsługę schroniska lub lokalnego przewodnika o aktualny przebieg drogi, a nie polegać wyłącznie na śladzie GPS z poprzedniego roku.
Do zawrócenia skłoniłbym się przy pogarszającej się widoczności, problemach z orientacją, opóźnieniu zespołu albo objawach choroby wysokościowej. Zdobycie szczytu nie jest ważniejsze od bezpiecznego zejścia, a na Grossglocknerze właśnie zejście często odbywa się po wielu godzinach wysiłku i przy mniejszej koncentracji.
Najrozsądniejszy sposób na pierwsze spotkanie z Grossglocknerem
Jeżeli zależy Ci przede wszystkim na widoku, wybierz Kaiser-Franz-Josefs-Höhe lub punkty przy drodze wysokogórskiej. Zobaczysz stamtąd potężną sylwetkę szczytu, lodowiec Pasterze i krajobraz ponad trzydziestu alpejskich trzytysięczników, bez wchodzenia w strefę wymagającą sprzętu alpinistycznego.
Jeżeli celem jest wejście, zaplanuj je jako dwudniową lub trzydniową wyprawę wysokogórską, z aklimatyzacją, przewodnikiem albo zespołem posiadającym realne doświadczenie lodowcowe. Właśnie takie podejście daje największą szansę, że Grossglockner pozostanie piękną przygodą, a nie lekcją podejmowania zbyt dużego ryzyka.
